ေတာင္ညိဳစကား (မိုး၊ ပန္းခ်ီဆရာနဲ႕ ေမာ္ဒယ္ကိစၥ

ဒီႏွစ္ ကေလး မိုးက သိပ္သည္းသလို မသည္းသလိုနဲ႕ ရြာျပန္ေတာ့လည္း
တျခိမ္းျခိမ္းဗ်ာ။ မိုးကာအက်ီၤမ၀တ္တတ္တဲ့ဖိုးတြယ္မွာေတာ့
ထီးစုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ပဲ ၿမိဳ႕ရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ကာလည္ရင္း
ေတာင္ညိဳစကားအတြက္ လိုအပ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို ရွာေဖြရပါတယ္။
မႏၱေလးဘက္မွာေတြေတာ့ မိုးက သိပ္ဆိုးတယ္လို႕ၾကားရတယ္ဗ်။ ကေလးဘက္မွာလည္း
ျမစ္သာျမစ္ေရ နည္းနည္းတိုးလို႕ ေတာင္ဦ-ျပင္သာ ဘက္က ရြာသူရြာသားေတြ
ဒုကၡေရာက္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိုးက ဆက္မရြာလို႕ ျမစ္ေရျပန္ေလ်ာ့သြာေတာ့
စိတ္ခ်မ္းသာရတာေပါ့ဗ်ာ။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ပါေစ..ရာသီဥတု ေအးခ်မ္းပါေစ။
တိုင္းျပည္ သာယာပါေစ။ စား၀တ္ေနေရာေတြအဆင္ေျပပါေစ ဆိုတာ ဖိုးတြယ္ရဲ႕
ရင္တြင္းအမွန္စကားပါပဲ။
××××××××××=========×××××××××××××
တစ္ညေန မိတ္ေဆြပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုကအျပန္
ထိုင္ေနက် လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ၀င္လိုက္တယ္။ ၀င္းသူဇာအေရာင္းဆိုင္နံေဘးက
ညပလက္ေဖာင္းလက္ဖက္ရည္္ဆိုင္ေလးပါ။ လက္ဖက္ရည္ရယ္၊ ထပ္တရာ၊ ပလာတာ စတဲ့
မုန္႕ေတြရယ္၊ ထမင္းဆီဆမ္းရယ္ပါ တြဲေရာင္းတဲ့ တႏိုင္ဆိုင္ေလးေပါ့။
ဆိုင္ရွင္နာမည္က ကိုေ၀သင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလးေျပာရရင္
ရနံ႕သင္းႀကိဳင္ ေ၀သင္းဆိုင္ဆိုၿပီး ေျပာရတာပ။
ပန္းခ်ီဆရာက သူထမင္းမစားရေသးဘူးဆိုၿပီး ဆီဆမ္းတစ္ပြဲမွာတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့
လက္ဘက္ရည္ပဲေပါ့။ ဆီဆမ္းနဲ႕တြဲစားဖို႕ ၾကက္ဥကိုခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႕
ေမႊေၾကာ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္လဲ ဆိုေတာ့ ေျခာက္ရာ တဲ့။ မိတ္ေဆြပန္းခ်ီဆရာ
တင္းသြားတယ္။ ရိုးရိုးပဲ ေၾကာ္ခဲ့ပါတဲ့။ ျဖစ္သြားေရာ။ ဒါက
တစ္ပြဲငါးရာေပါ့။
"ဖိုးတြယ္ပဲ စဥ္းစားၾကည့္ ၊ ဒီေလာက္ ေဖာက္သည္ကို တစ္ရာေလး
လာကပ္ေနေသးတယ္။ တျခားလူဆို ေျခာက္ရာယူတယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႕မို႕
ငါးရာနဲ႕ေပးလိုက္တယ္ဆုိရင္ ဘာျဖစ္သြားလဲ။ ကၽြန္ေတာ္က စားခ်င္၊
ရခ်င္လို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႕ရဲ႕ ေဖာက္သည္ထိန္းနည္း
မတတ္တာကိုေျပာျပတာ၊ တျခားဆိုင္မွာဆို ဟင္းရည္ခ်ေပးတယ္၊ ဒီမွာ မရဘူး။
အခ်ဥ္ကိုလည္း ပန္းကန္သတ္သတ္နဲ႕ ေသခ်ာသုပ္ၿပီးခ်ေပးတယ္။ ဒီမွာက ပံုေပးတယ္။
ဒါကိုေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ထိုင္ေနက်ဆိုင္ဆိုၿပီ
တျခားမွာသြားမစားဘူးဗ်ာ-ကဲ"
ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္တို႕ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုရတဲ့
စာေရးဆရာအပါအ၀င္ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာတစ္ခ်ိဳ႕
ကြယ္လြန္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဒီဆိုင္ေလးကိုပဲ ၿမိဳ႕ရဲ႕
ေလထန္ကုန္းတစ္ခုလို သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကတာ။ စီးပြားေရးက စီးပြားေရး၊
ေဖာက္သည္မပ်က္ေအာင္ ေျပာဆိုဆက္ဆံမႈကလည္း အမ်ားႀကီးလိုေသးတယ္မို႕လား။
ကိုယ္တို႕လူမ်ိဳးေတြဟာ ႏိုင္ငံစြဲ၊ ေဒသစြဲ၊ ဆိုင္စြဲ သိပ္ႀကီးသေလ။
ပန္းခ်ီဆရာက ဆက္ေျပာေသးတယ္။
"ကၽြန္ေတာ္က သူတို႕ဆိုင္မွာ ဆိုင္းဘုတ္မရွိလို႕ သစ္သားစိုက္မယ္။
အလကားေရးေပးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕က အလူမီနီယံေဘာင္ဖိုးေလးပဲစိုက္ဆိုတာကို
အင္တင္တင္လုပ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေဘာင္ဖိုးပါစိုက္ၿပီး
လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာကိုေတာင္ အင္းမလုပ္ အဲမလုပ္ဗ်ာ။ သူတို႕ဆီက
လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္ အလကားမေသာက္ရရင္ေနပါေစ၊ ကၽြန္ေတာ္က
ေစတနာအျဖဴစစ္စစ္နဲ႕ပါ"။
××××××××××=========×××××××××××××
ကြာလတီမဂဇင္းတစ္ေစာင္မွာပါတဲ့ ေမာ္ဒယ္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္တယ္။ " ေရွ႕တည့္တည့္က ၾကည့္ရင္ျမင္ရတယ္"
တဲ့။(သူေျပာတဲ့ စကားအတိုင္းပါ)။ သူ႕ကဗ်ာပါတဲ့ မဂဇင္းႀကီးမွာပါ။ " ဘာထူးလဲ
(.....)ထဲမွာဆို ဗလာခ်ည္းပဲ" တဲ့။ တစ္ေယာက္က ေဆြးေႏြးေထာက္ခံတယ္။
သူတို႕အဲလိုျပတာ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ ဒီက အာရံုေတြက ကဗ်ာေရးလို႕မရ၊
ဘာေရးလို႕မရ တဲ့။ တစ္ေယာက္ကလည္း ေျပာျပန္တယ္။
ဟုတ္တာေပါ့။ သူတို႕ေျပာလည္း ေျပာစရာ၊ ဖိုးတြယ္ေတာင္ အဲဒီေမာ္ဒယ္
ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံတဲ့နားမွာ ရွိေနရင္ ေရွ႕တည့္တည့္မွာထိုင္ၿပီး
ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေလာက္ ဖတ္ခ်င္ေနေသးရဲ႕။ အဲဒီေမာ္ဒယ္အေၾကာင္း
နည္းနည္းေျပာရရင္ သူက အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ပါ။ အၿငိမ့္လည္း ကပါတယ္။
အႏုပညာေကာင္းရင္ ပရိသတ္ေတြက အားေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေနအထိုင္မတတ္ရင္
အင္တာနက္ေပၚေရာက္တာကို မသမာသူေတြလက္ခ်က္လို႕ေျပာလို႕ရေပမယ့္ ဒီလို
မဂဇင္းေတြထဲက ဓာတ္ပံုကိစၥေတြကိုေတာ့ ဘယ္လို ေျပာရမလဲဗ်ာ။ အိေျႏၵွရွိတဲ့
အႏုပညာရွင္(အမ်ိဳးသမီးမ်ား)ေတြကိုေတာ့ ဖိုးတြယ္အပါအ၀င္ ပရိသတ္ေတြက
ေလးစားခ်စ္ခင္ တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ ဒီလိုမွ
မဟုတ္သူေတြကိုေတာ့....ဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါလို႕ေတာင္ညိဳစကားကေန
ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ။



တြယ္တြယ္ထြဏ္း(ကေလးၿမိဳ႕)
ေ၀ဖန္အႀကံေပးလိုသူမ်ား trphee.91@gmail.com သို႕ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါသည္။

ကေလးေတာင္ညိဳစကား (ေခတ္သစ္၊ ပရဟိတနဲ႕ စာေပကိစၥ)

ေနထိုင္မႈစနစ္ အသစ္အသစ္ေတြေျပာင္းလာတဲ့ ကိုယ္တို႕ၿမိဳ႕ဟာ
မိုးမက်တက်ရဲ႕ ရာသီဥတုေအာက္မွာ ေရာင္စံုလူေတြ လႈပ္ရွားေနၾကတယ္ေလ။ ခုတေလာ
ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာတာေတြကလည္း အမ်ားသား။ မ်က္စိိေရွ႕မွာတင္
မီးေလာင္ျပာက်သြားတဲ့ တာဟန္းေစ်းေနရာမွာ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ပဲ
ပိုမိုေခတ္မွီလွပတဲ့ ႏွစ္ထပ္ေစ်းသစ္ႀကီး ေပၚလာတယ္။ ဒီေစ်းက ခ်င္းေတာင္၊
ကေလးလြင္ျပင္၊ ျပည္မ စတဲ့ ခ်င္းျပည္နယ္၊ စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီးတို႕နဲ႕
ႏိုင္ငံအႏွံဆက္သြယ္ေပးတဲ့ ေနရာပါ။ ေနာက္ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕
ေက်းဇူးေၾကာင့္ "သီတဂူ မ်က္စိေရာဂါကုေဆးရံုႀကီး" ေပၚလာၿပီ။ ကေလးၿမိဳ႕မွာ
အထင္ကရ ေဆးရံုႀကီးက ႏွစ္ခုပဲရွိခဲ့ရာက ဒီေဆးရံုႀကီးေပၚလာတာဟာ
တိုးတက္ျခင္းတစ္ခုမဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့... မ်က္တစ္ခတ္မွာပဲ
တိုင္းႏိုင္ငံအႏွံကို ထုိင္ရာမထ ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ "အင္တာနက္" ဆိုင္ေတြက
ကေလးလြင္ျပင္တင္မက နယ္စပ္ တမူးေဒသေတြမွာပါ သံုးႏိုင္ၾကၿပီ။
ဆိုင္ေတြမ်ားလာတာနဲ႕အတူ ၀န္ေဆာင္ခ၊ ေစ်းႏႈန္းလည္း သက္သာလာတယ္။ အတက္၊ အက်
သေဘာေပါ့။ ဖိုးတြယ္တို႕ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာင္ ဖြင့္လွစ္လာၿပီ။
ဌာနဆိုင္ရာကဖြင့္တာရွိသလို ပုဂလိကေတြေရာရွိတယ္။
ဘာသာေရးဆိုင္ရာေတြေရာ(ဥပမာ-ေနသာေက်ာင္းတိုက္)ရွိလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္
ကေလးၿမိဳ႕တင္မက တမူး၊ ကေလး၀ စတဲ့ ကေဘာ္၊ ခ်င္းတြင္းေဒသေတြမွာပါ
အင္တာနက္ကို စိတ္တိုင္းက် ကလိႏိုင္ပါၿပီခင္ဗ်ာ။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
နာဂစ္အၿပီးမွာ ႏိုင္ငံနဲ႕အ၀ွမ္း ပရဟိတစိတ္ကေလးေတြ
ေပၚထြန္းလာခဲ့တယ္ဆိုတာ ျငင္းမရပါဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာတင္
ႀကံဳလိုက္ရတာဆိုေတာ့ လူသားခ်င္းစာနာရိုင္းပင္းကူညီခ်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္က
၀ုန္းဒိုင္းဆို ႏိုးၾကြလာခဲ့တာပါ။ ပရစိတ္နည္းတဲ့သူက မ်ားျပားလာ၊
မ်ားျပားတဲ့သူက အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ ဆိုၿပီး တစ္ဦးခ်င္းျဖစ္ေစ၊
အဖြဲ႕လိုက္ျဖစ္ေစ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္
တပိုင္တစ္ႏိုင္ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ၾကတာ ေဒသအႏွံ႕မွာ ျမင္ေတြ႕ေနရမွာပါ။
ဘယ္ေတာ့မွ ေခတ္ေနာက္မက်တဲ့ ဖိုးတြယ္တို႕ၿမိဳ႕မွာလည္း ပရဟိတအဖြဲ႕တစ္ခု
ဖြဲ႕စည္းျဖစ္တယ္။ ပရဟိတအဖြဲ႕လား၊ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႕
ေျပာခ်င္သူကေျပာဦးမယ္။ ခုဟာက စာေပသမားေလးေတြဖြဲ႕စည္းထားတဲ့
စာေပနဲ႕ပရဟိတပူးေပါင္းတဲ့ ကေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ပထမဆံုးအဖြဲ႕ေလးပါ။ အဖြဲ႕၀င္က
သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္။ သူတို႕ရတဲ့မုန္႕ဖိုး၊ ပဲဖိုး၊ လုပ္အားခေတြထဲက
အလွဴလုပ္ဖို႕ေငြစု၊ လက္လွမ္းမွီသေရြ႕ အလွဴရွင္ေတြဆီကေန
တတ္အားသေရြ႕အလွဴလိုက္ခံၿပီး လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြဆီ လွဴဒါန္းေနတဲ့အဖြဲ႕ပါ။
တကယ္ေလးစားအတုယူသင့္တဲ့အဖြဲ႕ေပါ့။
လမင္းအို၊ သူရ(ကေလး) စတဲ့ အေတြးရဲရဲ၊ အေရးရဲရဲ စာေပလူငယ္ေတြနဲ႕အတူ
နာမည္ရစာေပပညာရွင္ေတြက သိုင္း၀ိုင္းၿပီး
စာေပ၀ါသနာရွင္သက္သက္ေတြနဲ႕စုစည္းထားၾကတာပါ။ အဲဒီအဖြဲ႕၀င္ လူငယ္ေလးေတြရဲ႕
ကဗ်ာေတြကိုလည္း မဂဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေတြ႕ျမင္ေနၾကရပါတယ္။
ပရဟိတဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအားမနည္းတဲ့ ကိုယ္တို႕ၿမိဳ႕မွာ ဒီလိုအဖြဲ႕မ်ိဳးေတြကို
ေရရွည္တည္တ့ံေစခ်င္တာကေတာ့ ဖိုးတြယ္ရဲ႕ဆႏၵအမွန္ပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ၿမိဳ႕အတိုင္းအတာနဲ႕ စာေပဘက္မွာကေတာ့ ဖိုးတြယ္စိတ္ခ်မိပါတယ္။
၀မ္းစာရွိသူေတြပဲကိုး။ ျမဆင့္ခ်ယ္တို႕၊
ေမာင္ကံခ်ိဳတို႕ေလာက္မလုပ္ႏိုင္ဦးေတာ့ သူ႕အိုးသူ႕ဆန္ ဟန္ေနတာပါပဲ။
တစ္ခုေတာ့ ဖိုးတြယ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးငယ္လတ္ေတြကို ဆရာျပန္လုပ္တာ
မဟုတ္ပါဘူး။ ဖိုးတြယ္တို႕ဆယ္တန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာႀကီး
သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ မွာေတာ္ပံု၀တၳဳထဲက လူႀကီးနဲ႕လူငယ္ေတြကို
ဆံုးမခဲ့ပံုကို သတိရမိပါတယ္။ "အႏုပ္စုတ္ ကုပ္စုတ္ ကာလဥာဏ္နဲ႕၊
မာနသံဟိတ္အျပည့္ျဖင့္ တိတၳိလိုေကာင္ေလးေတြကို အေရးမလုပ္ဘူး" ဆိုတဲ့
အသက္ႀကီး၀ါႀကီးေတြရဲ႕ လူငယ္ေတြကို ႏွိမ့္ခ်ပံု၊ ေနာက္ၿပီး "
ေခတ္အလိုက္သတိမထားဘဲ မသိသားဆိုး၀ါးတဲ့ ႏြားႀကီးေတြ" လို႕ လူငယ္ေတြကို
လူႀကီးေတြက မေလးမစားျပဳမႈပံုေတြ ဖိုးတြယ္အသံၾကားေနရပါတယ္။
လူငယ္ကဗ်ာဆရာေလးတစ္ေယာက္က ရင္ဖြင့္လာပါတယ္။ လြန္ေလၿပီးေသာ
ေနာင္ေတာ္ေတြရွိတုန္းကဆို ဒီလိုအသံမ်ိဳးမၾကားရဘူး။ ဖိုးတြယ္အေနနဲ႕
ဘာမွမေျပာရဲပါဘူး။ " ယေန႕လူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူႀကီး" ဆိုသလို လူငယ္ေတြရဲ႕ရင္ထဲ
နာက်ည္းမႈေတြရိုက္မထည့္မၾကဖို႕၊ " ႏြားပ်ိဳသန္လွ ႏြားအိုေပါင္က်ိဳး"
ဆိုသလို လူငယ္ေတြသိၿပီးသမွ်ဟာ လူႀကီးေတြျဖတ္သန္းၿပီးသားမို႕
ႏြားေရွ႕ထြန္က်ဴးသေဘာမ်ိဳးေတြမလုပ္မိဖို႕ လိုပါတယ္။
သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းကလည္း ႏြားႏွစ္ေကာင္ ညီညာရုန္းၾကမွ၊
တစ္ျပည္လံုးေနာက္ကခ်တ္တာ ၊ ေပ်ာက္ပလြတ္ကြာ၊ ေအာက္က်တဲ့၀ဋ္ၾကမၼာကို၊
လြတ္စရာခဲၾကမွေလး လို႕ဆံုးမသလိုပဲ လူႀကီးလူငယ္ႏွစ္ဖက္ႏြယ္မွ
ရည္ရြယ္ရင္းေတြေပါက္ေျမာက္ႏိုင္မွာပါ။ သူတတ္၊ ငါသိ အျငင္းမပြားဘဲ
တက္ကိုၿပိဳင္တူေလွာ္ခတ္ႏိုင္ပါေစလို႕ ဖိုးတြယ္ဆႏၵျပဳခ်င္ပါတယ္။
။


တြယ္တြယ္ထြဏ္း(ကေလးၿမိဳ႕)
ေ၀ဖန္ခ်င္သူမ်ားရွိရင္ trphee.91@gmail.com ကိုဆက္သြယ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

ညည္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ

ညည္းကေလးေရ...
ညည္းမရွိေတာ့တဲ့ ငါ့ေရကန္ဟာ ၾကာပြင့္ေတြဆိတ္သုဥ္းလို႕ အၿပံဳးေတြမဲ့ခဲ့ပါၿပီ
ညည္းခပ္ယူခဲ့တဲ့ ငါ့ေသြးသားေတြဟာလည္း ေလာင္စာဘ၀နဲ႕ ျပာက် အခိုးအေငြ႕ဘ၀
ေရာက္ခဲ့ရတယ္ ကဗ်ာစာအုပ္နဲ႕ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းထိုးေပးရင္း ဘယ္ဟာယူမလဲေမးေတာ့
ေဘာပင္ကိုပဲ ငါေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ ငါ့ဘ၀ေခါက္ခ်ိဳးခံရမွာ၊ ဆုတ္ၿဖဲခံရမွာကို ေၾကာက္လို႕ပါ
ေနာက္ၿပီး မင္မလိုက္မွာကိုလည္း စိုးလို႕ေပါ့ ညည္းေၾကာင္ေတာင္ကန္းခဲ့တုန္းက
ငါ့ဆံပင္ဟာ ညည္းေပ်ာ္ပိုက္တဲ့ သစ္တစ္ေတာလိုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ညည္းကြန္ပ်ဴတာတတ္မွ
ငါ ဗိုင္းရပ္(စ္)ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ညည္းလိမၼာသြားၿပီေပါ့ ညည္းတားျမစ္ခဲ့တဲ့ ပဋိဇီ၀ေဆးေတြလည္း
ခု ငါ့ေသြးေၾကာထဲ စီးေမ်ာ ငါ့အသံေတြ ေဖာသြပ္ခဲ့တယ္ ညည္းအိပ္မက္ကို
ငါ ဦးထုပ္ေဆာင္းေပးတဲ့ေန႕တုန္းက ညည္းႏွလံုးသားမွာ ညည္းနဲ႕ငါ အရွက္ကင္းမဲ့လိုက္ပံုေတြက
ညည္းမရွိေတာ့တဲ့ ငါ့ေရကန္ဟာေလာင္စာဘ၀နဲ႕ ျပာက် ကဗ်ာစာအုပ္နဲ႕ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းထိုးေပးရင္း
ငါ့ဘ၀ေခါက္ခ်ိဳးခံရမွာ၊ ေနာက္ၿပီးညည္းေၾကာင္ေတာင္ကန္းခဲ့တုန္းကသစ္တစ္ေတာလိုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္
ညည္းလိမၼာသြားၿပီေပါ့ ခု ငါ့ေသြးေၾကာထဲငါ့အသံေတြ ငါ ဦးထုပ္ေဆာင္းေပးတဲ့ေန႕တုန္းက
ညည္းနဲ႕ငါ ၾကာပြင့္ေတြဆိတ္သုဥ္းလို႕ ညည္းခပ္ယူခဲ့တဲ့အခိုးအေငြ႕ဘ၀ေရာက္ခဲ့ရတယ္
ေဘာပင္ကိုပဲ ငါေရြးခ်ယ္ခဲ့တာဆုတ္ၿဖဲခံရမွာကို ေၾကာက္လို႕ပါ
ငါ့ဆံပင္ဟာ ညည္းေပ်ာ္ပိုက္ ညည္းကြန္ပ်ဴတာတတ္မွပဋိဇီ၀ေဆးေတြလည္း
ေဖာသြပ္ခဲ့တယ္ညည္းႏွလံုးသားမွာ အၿပံဳးေတြမဲ့ခဲ့ပါၿပီ ငါ့ေသြးသားေတြဟာလည္း
ဘယ္ဟာယူမလဲေမးေတာ့မင္မလိုက္မွာကိုလည္း စိုးလို႕ ငါ ဗိုင္းရပ္(စ္)ျဖစ္ခဲ့ရတယ္
ညည္းတားျမစ္ခဲ့တဲ့ စီးေမ်ာညည္းအိပ္မက္ကို အရွက္ကင္းမဲ့လိုက္ပံုေတြက။ ။

လမင္းအို
10/12/08

လမင္းအို

Type your summary here. Type the rest of your post here.

စမ္းေရႏွင့္တူေသာ သူမ

ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာေတာ့
သူမ ရွက္မသြားပါ
အေျခခံမက်တက် စကားလံုးမ်ား
ပစ္သြင္းရင္း
ရင္ဖိုရမႈေလာက္
၀ါက်မ်ားက မလွပပါ
သူမႏွင့္ႀကံဳေသာေနရာသည္
အဂၤါၿဂိဳလ္ေလာက္ မတည္ၿမဲပါ
ထိုအၿပံဳးမ်ားသည္
သူမ၏ ေပၚလစီပင္ ျဖစ္ပါသည္
သူမ
လုိလိုခ်င္ခ်င္ အေျဖေပးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္
စကားလံုးမ်ား ညံ့သြားပါသည္။ ။

လမင္းအို
22/8/2008

အရြက္စိမ္းစိမ္းနဲ႕ ေျမြ

ရနံ႕ေတြ ေ၀၀ါးလာတဲ့အခါ
ေလျပည္ေတာက္ေတာက္က အေမာက္ေထာင္ျပ
ေလာကပါလ နတ္မင္းႀကီးတစ္ပါးပါးဆီမွာ
သိကၡာေတြ ေပါင္ထား
ငါဟာ တြားသြားသတၱ၀ါတစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္
လူတိုင္း မသကၤာတဲ့
ငါ့ ညေနရင့္ရင့္ေတြမွာ
ယစ္မူးသံစဥ္ေတြအတြက္
လက္တစ္ဖက္ကို ေလေလ်ာ့ထားတယ္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မရမ္းကားပါ
မသရဖီ သိေအာင္ေျပာရရင္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မရမ္းကားပါ
ကိုယ့္ေျခရာကိုယ့္ေျခေထာက္မွာ တပ္ဖို႕
ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္သင္ရပါဦးမယ္
ခပ္အ အ ေနတစ္ေကာင္ရဲ႕
ညည္းသံတစ္ခ်ိဳ႕ကို
ကၽြန္ေတာ့္ေသြးေၾကာထဲ
အစားထိုးထားတယ္ မသရဖီ။ ။
လမင္းအို

ဂ်င္ေပၚကထံုး

က်ဳပ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲက ဦးစံလွတစ္ေယာက္ဟာ ေဗဒင္ဆို လႊတ္ယံုသူေပါ့။ သူ႕မွာ တစ္လတစ္လ ဂ်ာနယ္၊ မဂဇင္းေတြ ၀ယ္လုိက္ရတာ မနည္းဘူး။ ဖတ္လားဆိုေတာ့ ဖတ္တယ္။ ေဗဒင္က႑ကိုေလ။ က်န္တာေတြ လံုး၀မဖတ္ဘူး။ ဆရာ စံဇာဏီဘိုတို႕၊ ဆရာမ ေစာယုႏြယ္တို႕ဆိုိတာ သူအၿမဲဖတ္ေနတဲ့ေဗဒင္ဆရာေတြေပါ့။ ဒီလေတာ့ ဆရာေဟာတာ မွန္တယ္။ ဒီလေတာ့ ဆရာမက ပိုမွန္တယ္ဆိုၿပီး သူ႕အိမ္သားေတြကို ေျပာေနက်။ ေဗဒင္က ေခြးသံုးေကာင္ အစာေကၽြးပါဆိုရင္ ေကၽြးၿပီးသား၊ ေဗဒင္က ထီေပါက္ကိန္းရွိတယ္ဆိုရင္လည္း ထိုးၿပီးသား။ အဲေလာက္ထိကို ၀ါသနာႀကီးတဲ့သူ။ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ သူမေမးဖူးတဲ့ ေဗဒင္ဆရာဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားက ေဗဒင္ဆရာထိ သြားေမးဖူးတယ္။ အဲ... တစ္ေယာက္ေတာ့ က်န္ေနေသးတယ္။ အဲဒါက ပင္လံုလမ္းမေတာ္ထဲမွာ ဆိုင္းဘုတ္ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္နဲ႕ ေဟာေနတဲ့ သမုတိသစၥာဆိုတဲ့ ေဗဒင္ဆရာ။ စာေရးဆရာ ဦးမ်ိဳးသိန္းေပါ့။ ဦးစံလွက ဒီတစ္ေယာက္က် စိတ္ေဖာက္လာတယ္။ ဦးမ်ိဳးသိန္းကို သူမယံုဘူး။ ဘာေၾကာင့္ဆို သူနဲ႕ ဦးမ်ိဳးသိန္းနဲ႕က ေက်ာင္းေနဖက္ေတြ၊ အတန္းထဲမွာ ေဗရႊင္ ေဗရႊင္ဆိုၿပီး လိုက္ေဟာေနက်။ ဦးမ်ိဳးသိန္းအေၾကာင္းသိေတာ့ သိပ္မယံုခ်င္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မေမးရရင္လည္း မေနႏိုင္ဆိုေတာ့ မယံုေပမယ့္လည္း သြားေမးမိေတာ့တယ္။ ဦးမ်ိဳးသိန္းက သူ႕ကို တစ္ခြန္းပဲ ေဟာေပးလိုက္တယ္။
" တစ္ပတ္အတြင္း နာမည္ပ်က္ကိန္းရွိတယ္။ မျဖစ္ေစခ်င္ ဘုရားကိုးဆူျပည့္ေအာင္ပုတီးစိပ္ " တဲ့။
ဦးစံလွ နည္းနည္းေတာ့ ၿဖံဳသြားတယ္။ ဒီေကာင္တကယ္ေျပာေနတာလားဆိုၿပီး ဦးမ်ိဳးသိန္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။ အိုကြာ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ဟာငါ သတိထားေနရင္ ရတာပဲ၊ ဒီေကာင္ ငါ့ ေအာ့ပ္စက္မွာလည္း သူ႕နာမည္ တံဆိပ္တံုးလုပ္သြားတာ အေၾကြးလည္း မေပးေသးဘူး။ မွတ္သားေလာက္ေအာင္ ပညာေပးရမယ္။ ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႕ဘူးဆိုၿပီး ဦးမ်ိဳးသိန္းကို နာမည္ျပန္ဖ်က္ဖို႕ ႀကံေတာ့တယ္။ ဘုရားသြား ပုတီးစိပ္လည္း မလုပ္ဘူး။
ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း သူ႕ကိုယ္သူ ဂရုစိုက္ေနတယ္။ ဆိုင္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဆက္ဆံတယ္။ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ ေစ်းေတြဘာေတြေတာင္ေလ်ာ့ေပးေနေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဦးစံလွမ်က္ႏွာႀကီးက ၿပံဳးလာတယ္။
" ဒီေကာင္ သြားၿပီ။ ဒီေန႕ ခုနစ္ရက္ပဲ၊ ဘယ္မွာ ငါ့နာမည္ ပ်က္ေသးလို႕လဲ၊ ဟာဟ..အလကားေဗဒင္ဆရာ၊ မနက္ျဖန္မွ သူ႕ဆိုင္သြားၿပီး အရွက္ခြဲပစ္လိုက္မယ္ "
ဦးစံလွ က်ိတ္ေပ်ာ္ေနေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ အိမ္ကအထြက္မွာ ၿခံေရွ႕က သူ႕ရဲ႕ " စံလွ ေရာင္စံုေအာ့ပ္စက္ " ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္လွလွႀကီးက ေပါက္ၿပဲေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ စံလွဆိုတဲ့ေနရာ တိတိက်က်ႀကီးကို ပ်က္စီးေနတယ္။ မ်က္ႏွာႀကီးလည္း ခ်က္ခ်င္းအိုက်သြားတယ္။ ေနာက္...တဟီးဟီးနဲ႕ ငိုခ်လိုက္ေတာ့တယ္။
" အဟီးဟီးဟီး... စံလွနာမည္ပ်က္ၿပီ၊ စံလွနာမည္ပ်က္ၿပီ။ ေခြးေကာင္ မ်ိဳးသိန္း ေတာ္လွခ်ည္လားကြာ...ဟီး "
ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ထက္ တစ္ကြက္ပိုလည္တဲ့ ေဗဒင္ဆရာ သမုတိသစၥာက စာေရးဆရာပီပီ သူ႕ရဲ႕ " စံလွ " ဆိုင္းဘုတ္ကို ညတုန္းက တိတ္တိတ္ဖ်က္ဆီးခဲ့မွန္းသာ သိလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဦးစံလွတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမယ္ မသိရေတာ့ပါ။ ။

လမင္းအို
မႏုစာရီ၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၀

ရင္တြင္းစကားပါ

အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ လိုင္းေပၚကို မတက္ျဖစ္လို႕ အသစ္ေတြ သိပ္မတင္ျဖစ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆး၊ ေဆာင္းပါး၊ ၀တ္ထုတိုေတြအားလံုးကို တင္မယ္စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ေ၀ဖန္မႈကိုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ႀကိဳဆိုေနပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ေလးစားျခင္းျဖင့္
လမင္းအို
(ကေလးၿမိဳ႕)

ရြက္၀ါေတြ ေႀကြကာက်မွ

ေလျပည္လို အနမ္းတစ္ခ်ိဳ႕က
ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားကို
ဖ်တ္
တိုက္စားလိုက္တဲ့အခါမွာ
ေနေရာင္ျခည္ဟာ
မ ရဲ႕ စြမ္းအင္ေတြပါပဲ
အသက္ရွဴမ၀တတ္သလို
မ ကို မြတ္သိပ္မိတာ
ေဟာဒီေလာကီကို စီးခ်င္းထိုး
ၿဂိဳဟ္တာရာဆိုးေတြဟာ ငိုရွိဴက္လို႕
အို...
အေမွာင္တိုက္ထဲ ၀င္ခ်င္၀င္သြားစမ္းပါေစ
မ ရယ္
ေဟာဒီေကာင္ဟာ ရြက္၀ါေတြေႀကြက်မွ
မ ကို တမ္းတရမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ ပုပ္သိုး
ကြယ္...
မ ကို
ကၽြန္ေတာ္
အဆိုးမဆိုရက္ပါဘူးဗ်ာ။ ။
လမင္းအို
25-3-2010

ေရပန္းငွက္

ဘယ္ရာသီကို ႏွစ္သက္ရမွန္းမသိခင္ သႀကၤန္ကေရာက္လာတယ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာက
အိမ္တြင္းေအာင္းေရာဂါရွိေတာ့ သူနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးတာ ငွက္မည္းေလးတစ္ေကာင္ေပါ့
ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မႀကိဳက္တဲ့ ေရႊ၀ါေရာာင္ပန္းေတြဇြတ္ဖန္တီးၿပီး ကၽြန္္ေတာ့္
အသဲႏွလံုးထဲကို စိုးရိမ္ေရမွတ္ေတြ ဖ်န္းလို႕ပက္ ဒီရာသီက ရက္စက္တတ္တယ္လား
မသိမသာၿငိတြယ္သြားမိတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ၊ ပန္းတစ္စည္းဟာ၊ ေရတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ
ကၽြန္ေတာ္မႏိုးေသးခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာနံေဘးနား ၀ပ္တြားစင္းေနပါေကာ
အခါတိုင္းလို သႀကၤန္က ေရာက္လာတယ္ သူနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးတာ
ကၽြန္ေတာ္သိပ္မႀကိဳက္တဲ့ စိုးရိမ္ေရမွတ္ေတြ ဒီရာသီက ပန္းတစ္စည္းဟာ
ကၽြန္ေတာ္မႏိုးေသးခင္မွာပဲ အခါတိုင္းလို ဘယ္ရာသီကိုႏွစ္သက္ရမွန္း မသိခင္
ငွက္မည္းေလးတစ္ေကာင္ေပါ့ ေရႊ၀ါေရာင္ပန္းေတြဇြတ္ဖန္တီးၿပီး ရက္စက္တတ္တယ္လား
ေရတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာနံေဘးနား ကၽြန္ေတာ့္မွာက
အိမ္တြင္းေအာင္းေရာဂါရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသဲႏွလံုးထဲကို ဖ်န္းလို႕ပက္
မသိမသာၿငိတြယ္သြားမိတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ ၀ပ္တြားစင္းေနပါေကာ။ ။
လမင္းအို
31-1-2010