ကေလး-ေတာင္ညိဳစကား(ႏွစ္သစ္ေဆာင္း၊ ရႈိးပြဲနဲ႕ မရွိေတာ့မွ ပိုလို႕လြမ္း ကိစၥ)

ဒီႏွစ္ေဆာင္းကသိပ္ေအးတာပဲ။ အရိုးထဲထိေအာင္ကို ေအးေပါ့။ေဆာင္းဦးကာလပိုင္းေတြမွာ စိတ္မေကာင္းစရာက ၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႕မွာအသုဘသတင္းေတြ စီေနတာပါပဲ။ အသက္ႀကီးပိုင္းေတြနဲ႕အေသာက္မ်ားတဲ့လူငယ္ေတြမ်ားပါတယ္။ရပ္ကြက္တိုင္းကိုမလြတ္ျဖစ္ေနတာ။

ဖိုးတြယ္ပံုမွန္သြားေနက်လမ္းတစ္ခုမွာဆိုအေသာက္မ်ားတဲ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ျဖစ္သြားတာပါ။တစ္ဦးရဲ႕ရက္လည္မွာ ေနာက္တစ္ဦးကလိုက္သြား ဆိုပါစို႕။ ေသာက္တတ္သူမ်ားသတိထားဆင္ျခင္သင့္တဲ့ရာသီပါ။ ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ေညာင္းေတာ့မယ့္ဒီဇင္ဘာလဆိုေတာ့ ေဆာင္းတြင္းပြဲေတြကလည္း ဆက္ေနတာပါပဲ။ ခ်င္းျပည္နယ္တီးတိန္ၿမိဳ႕မွာ ခ်င္းဘာသာနဲ႕သာသနာ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ပြဲေတာ္က်င္းပတာၾကားမိတယ္။ ကေလးၿမိဳ႕ေပၚက ခရစ္ယာန္ဘာသာေရးေက်ာင္းေပါင္းစံု ေတာင္ေပၚကိုကားေတြနဲ႕ အုပ္လိုက္အုပ္လိုက္ တက္သြားၾကေလရဲ႕။ တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါးႀကီးပဲေပါ့။လူဦးေရ ငါးေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္ၾကားရတယ္။ ေလးရာက္တာ ၾကာတဲ့ပြဲေတာ္ႀကီးေပါ့။ မၾကာခင္ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ႀကီးကလည္းကမာအႏွံ႕မွာက်င္းပၾကဦးမယ္။ ေနာက္ နယူးရီးယား ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ေရာက္လာမယ္။ ေဆာင္းႏွင္းမႈန္ေအာက္မွာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြက တန္းစီလို႕ပါ။

××××××××××=========×××××××××××××
ဒီဇင္ဘာလ (၁)ရက္ေန႕မွာ ကေလးၿမိဳ႕ Forever ဖက္ရွင္ဆိုင္ကျပဳလုပ္တဲ့ဖက္ရွင္ရႈိးပြဲတစ္ခုကို ဖိုးတြယ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆံုးျပဳလုပ္တဲ့ပုဂလိက ဖက္ရွင္ရႈိးပြဲလို႕ ဆိုရမယ္။ မႏေလးၿမိဳ႕မွာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ 2010Dance Challence Champion Ship ၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမရရွိခဲ့တဲ့ Music CreatorDancer Group အဖြဲ႕က Forever ရဲ႕အထူးဖိတ္ၾကားခ်က္နဲ႕လာေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ ကေလးၿမိဳ႕ခံ ေမာ္ဒယ္အခ်ိဳ႕ကလည္း ေဖာ္အဲဗားမွာရရွိႏိုင္တဲ့ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံုကို ေၾကာ္ျငာေပးပါတယ္။ လိုအပ္ေနတဲ့ကြက္လပ္တစ္ခုကို ေဖာ္အဲဗားက ျဖည့္ေပးလိုက္ျခင္းပဲလို႕ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္မာရီစတုပ္ အင္တာေနရွင္နယ္ ျမန္မာ(ကေလးၿမိဳ႕)က ျပဳလုပ္တဲ့ ကမာ့ AIDSအထိမ္းအမွတ္ပြဲကိုလည္းေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတးသရုပ္ေဖာ္ ၿပိဳင္ပြဲ၊
ျပဇာတ္တို႕နဲ႕ေဖ်ာ္ေျဖတယ္။ ဖရီးရႈိးျဖစ္ၿပီးလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာတာေတြ႕ရတယ္။ လူေပါင္းႏွစ္ရာနီးပါးခန္႕ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ " ေအအိုင္ဒီအက္စ္ တိုက္ဖ်က္ဖို႕၊ခြဲျခားမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္လို႕၊ ကာကြယ္ကုသေစာင့္ေရွာက္စို႕"ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္နဲ႕အညီ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေရာဂါျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းဟာ၂၀၀၀ခုႏွစ္မွာ(၀.၉၄%)၊ ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွာ (၀.၆၇%)၊ ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာေတာ့(၀.၆၁%)ဆိုၿပီး တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့က်လာတာဟာ ၀မ္းသာဖြယ္ပါပဲ။ ဒီပြဲမွာရခဲ့တဲ့လက္ေဆာင္ကေတာ့ အထူးေျပာစရာမလိုေလာက္ပါဘူး။ကိုယ္နဲ႕မကြာေဆာင္ထားရမယ့္ အကာအကြယ္ပစည္းပါပဲ။
××××××××××=========×××××××××××××
ရန္ကုန္မွာေနထိုင္တဲ့ ကေလးၿမိဳ႕သား စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ၿမိဳ႕ကို ေခတအလည္ေရာက္လာေတာ့ ဖိုးတြယ္ရဲ႕ေတာင္ညိဳစကားေတြဖတ္ၿပီး " တို႕ၿမိဳ႕ကလူေတြကလည္း စာအေရးေကာင္းတာနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ျမဆင့္ခ်ယ္တို႕၊ေမာင္ကံခ်ိဳတို႕ေလာက္ပဲ သတိရၾကသလား မသိပါဘူး။ ငါ့က် ဘယ္သူမွ မေျပာၾကဘူး"တဲ့။ ဒီေတာ့ ဖိုးတြယ္ႏႈတ္က ရုတ္တရက္ထြက္သြားပါတယ္။ " အာ..ခင္ဗ်ားကေသမွမေသေသးပဲ" လို႕။ နည္းနည္းေတာ့ လြန္သြားမယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူကလည္းစာအေရးေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ေပါ့...လူတို႕ရဲ႕ သဘာ၀ဟာ ရွိစဥ္မွာမတည့္အတူေန ဘယ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ တကယ္တမ္းေ၀းၾကၿပီဆိုရင္ လြမ္းသၾကတာဓမၼတာပဲမဟုတ္လား။ ဖိုးတြယ္ေရးတဲ့ စာကို စာဖတ္သူတစ္ခ်ိဳ႕ကႀကိဳက္ၾကတယ္ဗ်လို႕ဆရာတစ္ဦးကိုေျပာေတာ့" မင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘ၀င္ေျမွာက္မေနနဲ႕။ ကိုယ့္ကိုသတိထားမိလာေလ ပိုဂရုစိုက္ရေလပဲကြ။ မင္းေရးတဲ့စာေတြေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးပီတိကိုခံစားတာေကာင္းေပမယ့္ ေနာက္ေရးမယ့္စာေတြက အက်ိဳးမဲ့ေတြဆိုအခ်ည္းႏွီးပဲကိုယ့္လူ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထိန္းသိမ္းတတ္ဖို႕ လိုသကြ" လို႕ဆံုးမစကား ေျပာလာပါတယ္။ မွန္ပါေပရဲ႕။ ေက်းဇူးတင္မိပါရဲ႕။ ကိုယ့္မွာေနရာရွိထားတယ္ဆိုၿပီး ေရးခ်င္းရာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနရင္ကိုယ္မႏိုင္တဲ့တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနရသလိုျဖစ္မွာပါပဲ။ ဖိုးတြယ္ဟာကိုယ္ေရးတဲ့စာကိုဖတ္မိၿပီး အသိတစ္စံုတစ္ရာ ရသြားတယ္ဆိုရင္ပဲေက်နပ္မိမွာပါ။ ဒါကလည္း စာေရးသူတိုင္းရဲ႕ ဆႏပဲျဖစ္မွာပါ။ ေနာက္ဆံုးအက်ိဳးျပဳစာေပေတြ မေရးႏိုင္ေတာင္မွ အက်ဳိးမဲ့တဲ့စာေတာ့ မေရးဘူးလို႕ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ေဘးေဘာင္ကို သြားဖို႕ ကေလး-ေတာင္ညိဳစကားပါပဲလို႕ ဆိုရင္း
ဒီတစ္ပတ္ ဒီမွ်ပါပဲ။ ။

ကေလး-ေတာင္ညိဳစကား(စေနနံႏွစ္လံုး၊ အဂၤါနဲ႕ သူ႕နာမည္တပ္လႊတ္တဲ့ကိစၥ)

အိႏိယနယ္စပ္ တမူးၿမိဳ႕၊ ခ်င္းျပည္နယ္ စတဲ့ ေဒသမ်ားဆီကို
ကုန္စည္ေတြလြယ္လင့္တကူ စီးဆင္းႏိုင္ဖို႕ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့
တံခါးေပါက္ၿမိဳ႕တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဖိုးတြယ္ေနထိုင္တဲ့ၿမိဳ႕မွာ
စာဖတ္သူေတြအတြက္ဖတ္စရာ ဂ်ာနယ္၊ မဂဇင္းေတြေရာက္ရွိဖို႕ဆိုတာ အေပၚလမ္းနဲ႕
ေအာက္လမ္း (၂)လမ္းပဲရွိပါတယ္။ အေပၚလမ္းဆိုတာက
ေလယာဥ္ခရီးစဥ္နဲ႕ေရာက္လာတာျဖစ္ၿပီး ေအာက္လမ္းဆိုတာကေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကား၊
မီးရထား၊ သေဘၤာ စတာေတြနဲ႕ ေရာက္လာတာပါ။ ဖိုးတြယ္က မႏေလးထုတ္
ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ အပတ္စဥ္၀င္ေရးေနတာဆိုေတာ့ ေမတာလက္ေဆာင္ေပးတဲ့
ဂ်ာနယ္ေတြကို မႏေလး-ကေလး ကုန္စည္နဲ႕ခရီးသည္ေတြ သယ္ေဆာင္ေျပးဆြဲေနတဲ့
ကားဂိတ္တစ္ခုနဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး တစ္ပတ္တစ္ခါ ဂ်ာနယ္ပါဆယ္ထုပ္ကို
အယ္ဒီတာအဖြဲ႕က ပို႕ေပးပါတယ္။ မႏေလးက ပို႕လိုက္တဲ့ ဂ်ာနယ္ပါဆယ္ထုပ္ကို
တစ္ညေစာင့္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕က်မွ ကေလးၿမိဳ႕ကားဂိတ္မွာ သြားယူရပါတယ္။
ဖိုးတြယ္မွာရွိတဲ့ အနီမွာ အျဖဴစပ္ထားတဲ့ ဟီးရိုးစက္ဘီးအေဟာင္းေလးနဲကေပါ့။
ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ေန႕ခင္းတစ္နာရီေလာက္မွာ ကား၀င္လာတာျဖစ္ေပမယ့္
တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းခ်ိဳ႕ယြင္းမႈေတြဘာေတြျဖစ္ရင္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီေလာက္မွသည္
မိုးခ်ဳပ္ပိုင္းေလာက္မွ ကား၀င္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါက ကုန္စည္္ပစည္းမ်ား
ကေလးၿမိဳ႕ကို ဆိုက္ေရာက္ရာ အခ်ိန္ပါ။ သေဘၤာလိုင္းနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့
ကေလး၀ဆိပ္ကမ္းမွာ ညေနပိုင္းေလာက္ေရာက္တတ္ေတာ့ ပံုမွန္
မိုးခ်ဳပ္ေလာက္၀င္တာေပါ့။ ဆိုေတာ့ကာ ဂ်ာနယ္ေတြေရာက္လာမယ့္ရက္ဆို
ေန႕ခင္းေလာက္ကတည္းက အိမ္ကေနစက္ဘီးနဲ႕ ထြက္လာခဲ့ၿပီး ကား၀င္းနားက
လက္ဘက္ရည္ဆိုင္္မွာ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားလို႕ ကားအ၀င္ေစာင့္ရပါတယ္။
ကားေတြ၀င္လာၿပီဆို ဂိတ္တာ၀န္ခံဆီသြားၿပီး ဂ်ာနယ္ထုပ္ ပါ၊ မပါ ေမးရ၊
ပါလာခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ မႏေလးက တန္ဆာခရွင္းေပးလိုက္ေတာ့
အရန္သင့္ပါဆယ္ထုပ္ကို ယူသြားရံုပါပဲ။အားလံုး အဆင္သင့္၊ အဆင္ေျပပဲေပါ့။
ဒါေပမယ့္ လူ႕သဘာ၀အတုိင္း အဖုအထစ္ေလးတစ္ခုကို ေတြ႕လာရပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့
(ေတာင္ညိဳစကားရဲ႕မူအတိုင္း ရွင္းရွင္းေျပာရမယ္ဆိုရင္) မႏေလးက
တန္ဆာခရွင္းေပးၿပီးသားကို ကေလးၿမိဳ႕ကားဂိတ္မွာ
တန္ဆာခထပ္ေတာင္းလိုက္ျခင္းပါပဲ။ ပထမတစ္ႀကိမ္ေတာင္းေတာ့ " တန္ဆာခ
ရွင္းၿပီးသားမွတ္လို႕ ပိုက္ဆံပါမလာခဲ့ဘူးဗ်ာ" လို႕ဆိုေတာ့ ေဖာင္းကိုင္တဲ့
အစ္ကိုႀကီးက " ရပါတယ္၊ ေနာက္မွေပး" ဆိုလို႕ ဂ်ာနယ္ထုပ္ကိုယူခဲ့ရပါတယ္။
အယ္ဒီတာအဖြဲ႕ကို ဖုန္းဆက္ေမးႀကည့္မွ တန္ဆာခရွင္းေပးၿပီးသားမွန္း သိရေတာ့
ကေလးကားဂိတ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး တန္ဆာခကို (မန္းရွင္း) မွန္းေျပာလိုက္တယ္။
ဒါက ဒီမွာ ၿပီးသြားၿပီလို႕ေျပာလို႕ရေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေခါက္က ပိုဆိုပါတယ္။
ဖိုးတြယ္က စာေမးပြဲကိစနဲ႕ မအားတာမို႕
ဂ်ာနယ္ထုပ္ကိုသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ယူခိုင္းလိုက္တယ္။ " တန္ဆာခက
သံုးေထာင့္ငါးရာ" ဆိုေတာ့ မယူခဲ့ရဘူးတဲ့။ ဖိုးတြယ္က
တန္ဆာခရွင္းေပးၿပီးသားလို႕ ေျပာလိုက္တာကိုး။ ဒါနဲ႕ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕ဆီ
ဖုန္းဆက္ရျပန္ေရာ။ ႏွစ္ခါေတာင္ရွိၿပီ။ ဒီအယ္ဒီတာအဖြဲ႕ဘယ္လိုလုပ္တာလဲဟ
ဆိုၿပီး စိတ္ထဲ စႏိုးစေနာင့္ျဖစ္ေနမိတယ္။ " တန္ဆာခ မန္းရွင္းၿပီးသားပါ။
ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ ေပးရတယ္" ဆိုေတာ့ " ဟိုက္ လုပ္ခ်လိုက္ၿပန္ၿပီ"
ျဖစ္သြားရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕ကလည္း မန္းဂိတ္မွာ
သြားေျပာဖိုးတြယ္ကလည္း (အဲ ဟုတ္ဖူး) ဖိုးတြယ္ကေတာ္က သြားေျပာရတယ္။
ေနာက္ဆံုးဂ်ာနယ္ရလာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ အထုပ္က ေဖာက္ထားတာကိုေတြ႕လိုက္ရျပန္ေရာ။
ဖိုးတြယ္လည္း စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း အယ္ဒီတာအဖြဲ႕ဆီ
ဖုန္းနံပါတ္ႏွိပ္လိုက္ၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာ၊ အေရအတြက္ကိုက္၊ မကိုက္
ေမးၾကည့္ၿပီး ဘာမွ အေပ်ာက္အရွမရွိဘူးဆိုမွ စိတ္ေအးရပါေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့
ကေလး-မႏေလးကို ေန႕စဥ္ အခ်ိန္မွန္မွန္ ေျပးဆြဲေပးေနတဲ့ စေနနံႏွစ္လံုးနဲဲ႕
ကားလိုင္းတစ္ခုနဲ႕ ဖိုးတြယ္ ႀကံဳရဆံုရတဲ့ အေၾကာင္းပါ။

××××××××××=========×××××××××××××
ဒီ ႏို၀င္ဘာလထဲမွာ ဖိုးတြယ္ သိေန၊ ျမင္ေနရတာကေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ေရးသင့္
မေရးသင့္ စဥ္းစားေနလို႕ပါ။ ုႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရက ဆီဆိုင္ေတြကို ပုဂလိက
ခ်ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ ဖိုးတြယ္တို႕ဆီမွာ လိုင္စင္ပါဆိုင္ကယ္၊ သံုးဘီး၊
ကားေတြ ဆီထုတ္ဖို႕ ေနရာ ႏွစ္ေနရာရွိပါတယ္။ ကေလးၿမိဳ႕ထဲက ဆိုင္နဲ႕
ကိုးမိုင္ဘက္က ဆိုင္ပါပဲ။ ကိုးမိုင္ဘက္မွာေတာ့ ဆီထုတ္သူ သိပ္မမ်ားဘူးလို႕
သိရေပမယ့္(ေ၀းလို႕ပါ) ၿမိဳ႕ထဲမွာေတာ့ ဆိုင္ကယ္သမားေတြ (တစ္မိုင္)
နီးနီးခန္႕ကို ေနပူပူ မိုးရြာရြာ ရထားတဲ့ေနရာေလး ေပ်ာက္မသြားဖို႕
ရပ္မွာပဲ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ တန္းစီေနတာကို ဖိုးတြယ္္
ျဖတ္သြားျဖတ္လာလုပ္တိုင္း ျမင္ေနရပါတယ္။ ဘာလို႕မ်ား ဒီေလာက္ထိ ဆင္းရဲ
ဒုကခံေနရတာလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ တစ္ေန႕တာ၀င္ေငြက ေလးေထာင္ကေန
ေျခာက္ေထာင္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုေတာ့ " ဟိုက္ရွားပါး" လို႕ေအာ္မိပါတယ္။ ဒီ
ဆီဆိုင္ေတြက ခ်ေပးတဲ့ ေစ်းနဲ႕ အျပင္လမ္းေဘးမွာ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြက
ေစ်းနဲ႕ တစ္ေထာင္၀န္းက်င္ေလာက္ကြာတယ္လို႕လည္း သိရပါတယ္။
အျပင္လမ္းေဘးဆိုင္ေတြက ပိုမ်ားတာ ေပါ့ေလ။ ခုဆို ဆီတစ္စိပ္ကို (၁၂၀၀)
ေတာင္ျဖစ္သြားၿပီဆိုေတာ့ တန္းစီေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြကို
မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္မိလာပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းထဲမွာေတာ့ သံုးဘီးသမားေတြပါ
ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႕ အၿပိဳင္ တန္းစီယွဥ္ၿပိဳင္ေနတာကို ေတြ႕ရၿပီး
ၿမိဳ႕ရဲ႕ႏွစ္လမ္းသြားလမ္းမႀကီးဟာ တစ္လမ္းသြားေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တာမို႕
ခရီးသြားယာဥ္ေတြ၊ လူေတြအတြက္ ထိမႈခိုက္မႈ
အႏရာယ္ေတြျဖစ္လာႏိုင္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။
××××××××××=========×××××××××××××
ဖိုးတြယ္တို႕ၿမိဳ႕မွာ ကဗ်ာဆရာေတြက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဖြင့္ျခင္းကိစရပ္က
အေတာ္ေခတ္စားပါတယ္။ အခုလက္ရွိ ေနာက္ဆံုးဖြင့္ထားသူက
ကဗ်ာဆရာေမာင္ကံခ်ိဳ(ကေလး)ရဲ႕ တူ လင္းဖြဲ႕အိမ္က " လင္းဖြဲ႕အိမ္" ဆိုၿပီး
ပင္လံုလမ္းမေတာ္ထဲမွာ ေအာင္မူးဂယ္လာရီနဲ႕အၿပိဳင္ ဖြင့္လွစ္ထားပါတယ္။
ဖိုးတြယ္္ေျပာခ်င္တာက ၿမိဳ႕မွာ ပထမဆံုး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဖြင့္သြားတဲ့
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ အေၾကာင္းပါပဲ။ စာေပေလာကႀကီးမွာ နယ္ကပို႕လိုက္တဲ့ စာမူေတြကို
မသံုးဘဲ ကိုယ့္နာမည္ခပ္တည္တည္တပ္ၿပီး တျခားမဂဇင္းေတြပို႕တဲ့ အယ္ဒီတာတို႕၊
ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္းယူၿပီး ကိုယ့္စာျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ အယ္ဒီတာတို႕
စသျဖင့္ ဖုိးတြယ္္ၾကားဖူးပါတယ္။ (ဖိုးတြယ္ကေတာ့ ဒီလိုမႀကံဳဖူးတာ
ကံေကာင္းျခင္းပဲေပါ့) ခု ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ေဒသခံ၀ါသနာရွင္ေတြရ႕ဲ
ကဗ်ာအခ်ိဳ႕ကို ပို႕ေပးမယ္ေျပာလို႕ ေတာင္း၊ေနာက္ သူ႕နာမည္တပ္လႊတ္လိုက္တဲ့
ကိစပါပဲ။ ဒါကို ဖိုးတြယ္နဲ႕ ရင္းႏွီးသူေတြက ရင္ဖြင့္သလိုလို
ေျပာလာၾကပါတယ္။ ခုေတာ့ အဲဒီကဗ်ာဆရာလည္း ရန္ကုန္ဘက္က ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ
၀င္လုပ္ေနတယ္ၾကားရပါတယ္။ သူ႕ကဗ်ာေတြကိုေတာ့ မဂဇင္းေတြထက္မွာ
နည္းပါးစြာေတြ႕ျမင္ရၿပီး သူလုပ္တဲ့ဂ်ာနယ္ထက္မွာပဲ သူ႕လက္ရာစံုကို
ေတြ႕ျမင္ရေၾကာင္း ဒီတစ္ပတ္ ကေလး-ေတာင္ညိဳစကားကေန ဆိုလုိက္ရပါတယ္။
ကိုယ့္ကဗ်ာကို ကိုယ့္နာမည္တပ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ။



တြယ္တြယ္ထြဏ္း(ကေလးၿမိဳ႕)
trphee.91@gmail.com သို႕ဆက္သြယ္ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါသည္။

ကေလး-ေတာင္ညိဳစကား(ကယ္ရီသမား၊ ဟစ္တလာနဲ႕ ရွင္းလင္းတင္ျပျခင္းကိစၥ

ဖိုးတြယ္တို႕ ၿမိဳ႕မွာ ကား၀န္း (၂)၀န္းရွိပါတယ္။ ဘူတာဘက္က ကားႀကီး၀င္း၊ ပင္လံုလမ္းမေတာ္ထဲက ကားေလး၀န္း။ ကားေတြက ကေလးၿမိဳ႕ကေန ခ်င္းေတာင္၊ တမူး၊ ကေလး၀၊ မႏၱေလးစတဲ့ၿမိဳ႕မ်ားဆီ ေရာက္ပါတယ္။ ခ်င္းေတာင္သြားကားေတြကိုေတာ့ တာဟန္းေစ်းမွာ စံုစမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ေခတ္နဲ႕ေလ်ာ္ညီစြာပဲ ျမင္းလွည္း၊ ဆိုက္ကားတို႕မွသည္ ဆိုင္ကယ္၊ သံုးဘီး စတဲ့ ခရီးသည္မ်ား လိုရာေရာက္ေစဖို႕ ပို႕ေဆာင္ေပးတဲ့အရာေတြက ကားဂိတ္ေတြမွာ အမ်ားပါပဲ။ ဒီအထဲမွာ ခရီးသြားေတြအမ်ားဆံုးသံုးတာက ဆိုင္ကယ္နဲ႕ သံုးဘီးယာဥ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကားတစ္စီး၀င္ေရာက္လာၿပီဆို ကယ္ရီသမားေတြ အလုအယက္။ " သံုးဘီး၊ သံုးဘီး၊ ဆိုင္ကယ္၊ ဆိုက္ကား ရွိတယ္" စသျဖင့္ အသံမ်ိဳးစံုဟာ ဆူညံေနတာပါပဲ။ ခရီးသည္ ရသူရွိသလို၊ မရသူလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဖိုးတြယ္ မိတ္ေဆြ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ အစ္မႀကီးက နင္တို႕ စာေရးဆရာေတြအတြက္ ဒါကလည္း ကုန္ၾကမ္းတစ္ခုပဲ၊ ဒီမွာ ကားေရာက္တဲ့အခ်ိန္လာထိုင္ၾကည့္၊ ႏွစ္ရက္ မၾကာဘူး။ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေစရမယ္တဲ့။ ပင္လံုလမ္းမေတာ္ထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ အဲဒီ သံုးဘီးနဲ႕ ဆိုက္ကယ္ ကယ္ရီသမားေတြ တန္းစီေနတာ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ကား၀င္လာခ်ိန္ဆို ကယ္ရီသမားေတြနဲ႕ လမ္းက ျပည့္ေနတာပါပဲ။ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီမ်ား၊ သံုးဘီးယာဥ္မ်ား ေပါမ်ားလာျခင္းဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ လကၡဏာတစ္ခုျဖစ္ေသာ္လည္း ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္းေတြကို မလိုက္နာတဲ့ ကယ္ရီသမားေတြကို ေတြ႕ျမင္ေနရေတာ့ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ရပါေၾကာင္းဗ်ာ။
××××××××××=========×××××××××××××
ကေလးစာေပရပ္၀န္းမွာ ဆရာႀကီး ဦးသုခကို အားက်သူ တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ ေရႊလုပ္ငန္းလုပ္ေနသူ တစ္ဦးလည္း ရွိပါတယ္။ ဦးသုခကို အားက်သူကိုေတာ့ "ဂီတစာဆို" လို႕မွတ္ထားႏိုင္ၿပီး ေရႊလုပ္ငန္းလုပ္ေနသူကိုေတာ့ "ဖိုးေရႊ" လို႕မွတ္ထားလိုက္မယ္။ အဲဒီ ဂီတစာဆိုနဲ႕ ဖုိးေရႊနဲ႕က မတည့္ၾကဘူးဗ်။ လူဆိုတာ အသြင္တူခ်င္းေပါင္းၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ႏွစ္ဦးကေတာ့ သံုးနဲ႕ ေလးလိုပဲခင္ဗ်။ ဖိုးေရႊက တစ္ခါတစ္ခါမွာ အရက္ေတြေသာက္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကိုေရာက္လာတတ္တယ္။ ေနာက္ အန္တာေတြ ဘာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါက ခဏခဏ ျဖစ္တတ္ေတာ့ သူ႕ကို သိပ္မၾကည္ျဖဴၾကဘူးေပါ့ဗ်ာ။ (အဲ ဖိုးတြယ္နဲ႕ကေတာ့ အေပါက္အလမ္းတည့္ပါတယ္)။ ဆိုေတာ့ မၾကည္ျဖဴသူထဲမွာ ဂီတစာဆိုလည္း ပါေတာ့ တစ္ညေနသူ႕စကားကိုျပန္ေဖာက္သည္ခ်ၿပရရင္.." ကိုယ္က ဟစ္တလာကို အားက်တယ္။ သူက ဂ်ာမန္စစ္သားဆိုေပမယ့္ လမ္းေဘးပန္းခ်ီဆရာ၊ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္တယ္ကြ၊ သူ ဂ်ဴးေတြကို သတ္ခဲ့တာ ႏိုင္ငံေရးအရဆိုတာ နားလည္တယ္။ သူကို အျပစ္မျမင္မိဘူးကြာ " ဆိုေတာ့ ေဘးက ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က " ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြကို သတ္ခဲ့တဲ့ ဟစ္တလာကို တစ္ကမၻာလံုးက မုန္းတီးေပမယ့္ မင္းကမမုန္းဘူးဆိုေတာ့ မင္းရဲ႕ သေဘာထားႀကီးျမင့္မႈကို ဂုဏ္ယူေလးစားပါတယ္။ ဒါဆို တစ္ခုေျပာမယ္၊ မင္း ဟစ္တလာကို နားလည္ေပးႏိုင္သလို ဖိုးေရႊကိုလည္း နားလည္ေပးႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္ကြာ။ သူက တစ္ခါတစ္ခါ မုန္းခ်င္စရာေကာင္းေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါမွာလည္း ခ်စ္စရာေတြရွိပါေသးတယ္ကြ။ ေနာက္ သူလည္း ကဗ်ာေရးတဲ့သူပဲ" ဆိုေတာ့ ဂီတစာဆို အသံတိတ္သြားပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ဂီတစာဆိုကိုလည္း ဖိုးတြယ္က တစ္ခုေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ မင္းလို လူစားအမ်ားႀကီးေဟ့.....လို႕။
××××××××××=========×××××××××××××
ရွိဳတ္ အထူးထုတ္မွာပါခဲ့တဲ့ ဖိုးတြယ္ရဲ႕ ကေလး-ေတာင္ညိဳစကားနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး သက္ဆိုက္ရာ ပညာေရး၀န္ေဆာင္မႈက သူတို႕ပညာေရး၀န္ေဆာင္မႈရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ေစေၾကာင္းေျပာလာပါတယ္။ ဖိုးတြယ္ရဲ႕ အျပစ္ပါ။ အဲဒီမွာ ဖိုးတြယ္ေျပာခ်င္တာက မဂဇင္းမွာ ကဗ်ာမသံုးဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ အဲဒီ ပညာေရး၀န္ေဆာင္မႈအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက ထြက္ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ သူတို႕နဲ႕ ပတ္သက္ေနတဲ့ ျပင္ပ သူတစိမ္းဆီက ထြက္ခဲ့တာပါ။ ဒါကို ဖိုးတြယ္က ပညာေရး၀န္ေဆာင္မႈအဖြဲ႕နားလည္ေအာင္မေရးတတ္လို႕ ျဖစ္သြားရျခင္းရယ္ပါ။ ဖိုးတြယ္ရဲ႕ ဆႏၵက နားလည္မႈေတြလြဲမွားေနၾကတာကို ျပဳျပင္ၾကေစခ်င္လို႕ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေရး၀န္ေဆာင္မႈရဲ႕ မဂဇင္းမွာ ကဗ်ာေရြးျခင္း၊ မေရြးျခင္းက ပညာေရး၀န္ေဆာင္မႈရဲ႕ အာေဘာ္အတိုင္းသာျဖစ္ၿပီး ကဗ်ာေပးပို႕ရမည္က ကိုယ့္အလုပ္ဟု လူငယ္ကဗ်ာဆရာမ်ားကို ေျပာၾကားလိုၿပီး ဖိုးတြယ္ရဲ႕ အမွားကို ေထာက္ျပေပးကာ မဂဇင္းရဲ႕ သေဘာထားမ်ားကို ရွင္းျပေပးတဲ့ ပညာေရးရပ္၀န္းကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါေၾကာင္းနဲ႕ ဒီတစ္ပတ္ ကေလး-ေတာင္ညိဳစကားကို ရပ္နားလိုက္ရပါတယ္။ ဖိုးတြယ္တစ္ေယာက္ စာေမးပြဲကိစၥနဲ႕ မအားလို႕ ဖတ္ရတာ အားမရဘူးဆိုရင္ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ပတ္ ရွည္ရွည္ေရးပါ့မယ္။

တြယ္တြယ္ထြဏ္း(ကေလးၿမိဳ႕)

trphee.91@gmail.com သို႕ဆက္သြယ္ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါသည္။

ေတာင္ညိဳစကား (မိုး၊ ပန္းခ်ီဆရာနဲ႕ ေမာ္ဒယ္ကိစၥ

ဒီႏွစ္ ကေလး မိုးက သိပ္သည္းသလို မသည္းသလိုနဲ႕ ရြာျပန္ေတာ့လည္း
တျခိမ္းျခိမ္းဗ်ာ။ မိုးကာအက်ီၤမ၀တ္တတ္တဲ့ဖိုးတြယ္မွာေတာ့
ထီးစုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ပဲ ၿမိဳ႕ရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ကာလည္ရင္း
ေတာင္ညိဳစကားအတြက္ လိုအပ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို ရွာေဖြရပါတယ္။
မႏၱေလးဘက္မွာေတြေတာ့ မိုးက သိပ္ဆိုးတယ္လို႕ၾကားရတယ္ဗ်။ ကေလးဘက္မွာလည္း
ျမစ္သာျမစ္ေရ နည္းနည္းတိုးလို႕ ေတာင္ဦ-ျပင္သာ ဘက္က ရြာသူရြာသားေတြ
ဒုကၡေရာက္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိုးက ဆက္မရြာလို႕ ျမစ္ေရျပန္ေလ်ာ့သြာေတာ့
စိတ္ခ်မ္းသာရတာေပါ့ဗ်ာ။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ပါေစ..ရာသီဥတု ေအးခ်မ္းပါေစ။
တိုင္းျပည္ သာယာပါေစ။ စား၀တ္ေနေရာေတြအဆင္ေျပပါေစ ဆိုတာ ဖိုးတြယ္ရဲ႕
ရင္တြင္းအမွန္စကားပါပဲ။
××××××××××=========×××××××××××××
တစ္ညေန မိတ္ေဆြပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုကအျပန္
ထိုင္ေနက် လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ၀င္လိုက္တယ္။ ၀င္းသူဇာအေရာင္းဆိုင္နံေဘးက
ညပလက္ေဖာင္းလက္ဖက္ရည္္ဆိုင္ေလးပါ။ လက္ဖက္ရည္ရယ္၊ ထပ္တရာ၊ ပလာတာ စတဲ့
မုန္႕ေတြရယ္၊ ထမင္းဆီဆမ္းရယ္ပါ တြဲေရာင္းတဲ့ တႏိုင္ဆိုင္ေလးေပါ့။
ဆိုင္ရွင္နာမည္က ကိုေ၀သင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလးေျပာရရင္
ရနံ႕သင္းႀကိဳင္ ေ၀သင္းဆိုင္ဆိုၿပီး ေျပာရတာပ။
ပန္းခ်ီဆရာက သူထမင္းမစားရေသးဘူးဆိုၿပီး ဆီဆမ္းတစ္ပြဲမွာတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့
လက္ဘက္ရည္ပဲေပါ့။ ဆီဆမ္းနဲ႕တြဲစားဖို႕ ၾကက္ဥကိုခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႕
ေမႊေၾကာ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္လဲ ဆိုေတာ့ ေျခာက္ရာ တဲ့။ မိတ္ေဆြပန္းခ်ီဆရာ
တင္းသြားတယ္။ ရိုးရိုးပဲ ေၾကာ္ခဲ့ပါတဲ့။ ျဖစ္သြားေရာ။ ဒါက
တစ္ပြဲငါးရာေပါ့။
"ဖိုးတြယ္ပဲ စဥ္းစားၾကည့္ ၊ ဒီေလာက္ ေဖာက္သည္ကို တစ္ရာေလး
လာကပ္ေနေသးတယ္။ တျခားလူဆို ေျခာက္ရာယူတယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႕မို႕
ငါးရာနဲ႕ေပးလိုက္တယ္ဆုိရင္ ဘာျဖစ္သြားလဲ။ ကၽြန္ေတာ္က စားခ်င္၊
ရခ်င္လို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႕ရဲ႕ ေဖာက္သည္ထိန္းနည္း
မတတ္တာကိုေျပာျပတာ၊ တျခားဆိုင္မွာဆို ဟင္းရည္ခ်ေပးတယ္၊ ဒီမွာ မရဘူး။
အခ်ဥ္ကိုလည္း ပန္းကန္သတ္သတ္နဲ႕ ေသခ်ာသုပ္ၿပီးခ်ေပးတယ္။ ဒီမွာက ပံုေပးတယ္။
ဒါကိုေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ထိုင္ေနက်ဆိုင္ဆိုၿပီ
တျခားမွာသြားမစားဘူးဗ်ာ-ကဲ"
ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္တို႕ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေရႊအျမဳေတစာေပဆုရတဲ့
စာေရးဆရာအပါအ၀င္ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာတစ္ခ်ိဳ႕
ကြယ္လြန္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဒီဆိုင္ေလးကိုပဲ ၿမိဳ႕ရဲ႕
ေလထန္ကုန္းတစ္ခုလို သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကတာ။ စီးပြားေရးက စီးပြားေရး၊
ေဖာက္သည္မပ်က္ေအာင္ ေျပာဆိုဆက္ဆံမႈကလည္း အမ်ားႀကီးလိုေသးတယ္မို႕လား။
ကိုယ္တို႕လူမ်ိဳးေတြဟာ ႏိုင္ငံစြဲ၊ ေဒသစြဲ၊ ဆိုင္စြဲ သိပ္ႀကီးသေလ။
ပန္းခ်ီဆရာက ဆက္ေျပာေသးတယ္။
"ကၽြန္ေတာ္က သူတို႕ဆိုင္မွာ ဆိုင္းဘုတ္မရွိလို႕ သစ္သားစိုက္မယ္။
အလကားေရးေပးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕က အလူမီနီယံေဘာင္ဖိုးေလးပဲစိုက္ဆိုတာကို
အင္တင္တင္လုပ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေဘာင္ဖိုးပါစိုက္ၿပီး
လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာကိုေတာင္ အင္းမလုပ္ အဲမလုပ္ဗ်ာ။ သူတို႕ဆီက
လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္ အလကားမေသာက္ရရင္ေနပါေစ၊ ကၽြန္ေတာ္က
ေစတနာအျဖဴစစ္စစ္နဲ႕ပါ"။
××××××××××=========×××××××××××××
ကြာလတီမဂဇင္းတစ္ေစာင္မွာပါတဲ့ ေမာ္ဒယ္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္တယ္။ " ေရွ႕တည့္တည့္က ၾကည့္ရင္ျမင္ရတယ္"
တဲ့။(သူေျပာတဲ့ စကားအတိုင္းပါ)။ သူ႕ကဗ်ာပါတဲ့ မဂဇင္းႀကီးမွာပါ။ " ဘာထူးလဲ
(.....)ထဲမွာဆို ဗလာခ်ည္းပဲ" တဲ့။ တစ္ေယာက္က ေဆြးေႏြးေထာက္ခံတယ္။
သူတို႕အဲလိုျပတာ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ ဒီက အာရံုေတြက ကဗ်ာေရးလို႕မရ၊
ဘာေရးလို႕မရ တဲ့။ တစ္ေယာက္ကလည္း ေျပာျပန္တယ္။
ဟုတ္တာေပါ့။ သူတို႕ေျပာလည္း ေျပာစရာ၊ ဖိုးတြယ္ေတာင္ အဲဒီေမာ္ဒယ္
ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံတဲ့နားမွာ ရွိေနရင္ ေရွ႕တည့္တည့္မွာထိုင္ၿပီး
ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေလာက္ ဖတ္ခ်င္ေနေသးရဲ႕။ အဲဒီေမာ္ဒယ္အေၾကာင္း
နည္းနည္းေျပာရရင္ သူက အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ပါ။ အၿငိမ့္လည္း ကပါတယ္။
အႏုပညာေကာင္းရင္ ပရိသတ္ေတြက အားေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေနအထိုင္မတတ္ရင္
အင္တာနက္ေပၚေရာက္တာကို မသမာသူေတြလက္ခ်က္လို႕ေျပာလို႕ရေပမယ့္ ဒီလို
မဂဇင္းေတြထဲက ဓာတ္ပံုကိစၥေတြကိုေတာ့ ဘယ္လို ေျပာရမလဲဗ်ာ။ အိေျႏၵွရွိတဲ့
အႏုပညာရွင္(အမ်ိဳးသမီးမ်ား)ေတြကိုေတာ့ ဖိုးတြယ္အပါအ၀င္ ပရိသတ္ေတြက
ေလးစားခ်စ္ခင္ တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ ဒီလိုမွ
မဟုတ္သူေတြကိုေတာ့....ဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါလို႕ေတာင္ညိဳစကားကေန
ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ။



တြယ္တြယ္ထြဏ္း(ကေလးၿမိဳ႕)
ေ၀ဖန္အႀကံေပးလိုသူမ်ား trphee.91@gmail.com သို႕ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါသည္။

ကေလးေတာင္ညိဳစကား (ေခတ္သစ္၊ ပရဟိတနဲ႕ စာေပကိစၥ)

ေနထိုင္မႈစနစ္ အသစ္အသစ္ေတြေျပာင္းလာတဲ့ ကိုယ္တို႕ၿမိဳ႕ဟာ
မိုးမက်တက်ရဲ႕ ရာသီဥတုေအာက္မွာ ေရာင္စံုလူေတြ လႈပ္ရွားေနၾကတယ္ေလ။ ခုတေလာ
ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာတာေတြကလည္း အမ်ားသား။ မ်က္စိိေရွ႕မွာတင္
မီးေလာင္ျပာက်သြားတဲ့ တာဟန္းေစ်းေနရာမွာ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ပဲ
ပိုမိုေခတ္မွီလွပတဲ့ ႏွစ္ထပ္ေစ်းသစ္ႀကီး ေပၚလာတယ္။ ဒီေစ်းက ခ်င္းေတာင္၊
ကေလးလြင္ျပင္၊ ျပည္မ စတဲ့ ခ်င္းျပည္နယ္၊ စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီးတို႕နဲ႕
ႏိုင္ငံအႏွံဆက္သြယ္ေပးတဲ့ ေနရာပါ။ ေနာက္ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕
ေက်းဇူးေၾကာင့္ "သီတဂူ မ်က္စိေရာဂါကုေဆးရံုႀကီး" ေပၚလာၿပီ။ ကေလးၿမိဳ႕မွာ
အထင္ကရ ေဆးရံုႀကီးက ႏွစ္ခုပဲရွိခဲ့ရာက ဒီေဆးရံုႀကီးေပၚလာတာဟာ
တိုးတက္ျခင္းတစ္ခုမဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့... မ်က္တစ္ခတ္မွာပဲ
တိုင္းႏိုင္ငံအႏွံကို ထုိင္ရာမထ ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ "အင္တာနက္" ဆိုင္ေတြက
ကေလးလြင္ျပင္တင္မက နယ္စပ္ တမူးေဒသေတြမွာပါ သံုးႏိုင္ၾကၿပီ။
ဆိုင္ေတြမ်ားလာတာနဲ႕အတူ ၀န္ေဆာင္ခ၊ ေစ်းႏႈန္းလည္း သက္သာလာတယ္။ အတက္၊ အက်
သေဘာေပါ့။ ဖိုးတြယ္တို႕ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာင္ ဖြင့္လွစ္လာၿပီ။
ဌာနဆိုင္ရာကဖြင့္တာရွိသလို ပုဂလိကေတြေရာရွိတယ္။
ဘာသာေရးဆိုင္ရာေတြေရာ(ဥပမာ-ေနသာေက်ာင္းတိုက္)ရွိလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္
ကေလးၿမိဳ႕တင္မက တမူး၊ ကေလး၀ စတဲ့ ကေဘာ္၊ ခ်င္းတြင္းေဒသေတြမွာပါ
အင္တာနက္ကို စိတ္တိုင္းက် ကလိႏိုင္ပါၿပီခင္ဗ်ာ။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
နာဂစ္အၿပီးမွာ ႏိုင္ငံနဲ႕အ၀ွမ္း ပရဟိတစိတ္ကေလးေတြ
ေပၚထြန္းလာခဲ့တယ္ဆိုတာ ျငင္းမရပါဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာတင္
ႀကံဳလိုက္ရတာဆိုေတာ့ လူသားခ်င္းစာနာရိုင္းပင္းကူညီခ်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္က
၀ုန္းဒိုင္းဆို ႏိုးၾကြလာခဲ့တာပါ။ ပရစိတ္နည္းတဲ့သူက မ်ားျပားလာ၊
မ်ားျပားတဲ့သူက အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ ဆိုၿပီး တစ္ဦးခ်င္းျဖစ္ေစ၊
အဖြဲ႕လိုက္ျဖစ္ေစ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္
တပိုင္တစ္ႏိုင္ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ၾကတာ ေဒသအႏွံ႕မွာ ျမင္ေတြ႕ေနရမွာပါ။
ဘယ္ေတာ့မွ ေခတ္ေနာက္မက်တဲ့ ဖိုးတြယ္တို႕ၿမိဳ႕မွာလည္း ပရဟိတအဖြဲ႕တစ္ခု
ဖြဲ႕စည္းျဖစ္တယ္။ ပရဟိတအဖြဲ႕လား၊ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႕
ေျပာခ်င္သူကေျပာဦးမယ္။ ခုဟာက စာေပသမားေလးေတြဖြဲ႕စည္းထားတဲ့
စာေပနဲ႕ပရဟိတပူးေပါင္းတဲ့ ကေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ပထမဆံုးအဖြဲ႕ေလးပါ။ အဖြဲ႕၀င္က
သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္။ သူတို႕ရတဲ့မုန္႕ဖိုး၊ ပဲဖိုး၊ လုပ္အားခေတြထဲက
အလွဴလုပ္ဖို႕ေငြစု၊ လက္လွမ္းမွီသေရြ႕ အလွဴရွင္ေတြဆီကေန
တတ္အားသေရြ႕အလွဴလိုက္ခံၿပီး လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြဆီ လွဴဒါန္းေနတဲ့အဖြဲ႕ပါ။
တကယ္ေလးစားအတုယူသင့္တဲ့အဖြဲ႕ေပါ့။
လမင္းအို၊ သူရ(ကေလး) စတဲ့ အေတြးရဲရဲ၊ အေရးရဲရဲ စာေပလူငယ္ေတြနဲ႕အတူ
နာမည္ရစာေပပညာရွင္ေတြက သိုင္း၀ိုင္းၿပီး
စာေပ၀ါသနာရွင္သက္သက္ေတြနဲ႕စုစည္းထားၾကတာပါ။ အဲဒီအဖြဲ႕၀င္ လူငယ္ေလးေတြရဲ႕
ကဗ်ာေတြကိုလည္း မဂဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေတြ႕ျမင္ေနၾကရပါတယ္။
ပရဟိတဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအားမနည္းတဲ့ ကိုယ္တို႕ၿမိဳ႕မွာ ဒီလိုအဖြဲ႕မ်ိဳးေတြကို
ေရရွည္တည္တ့ံေစခ်င္တာကေတာ့ ဖိုးတြယ္ရဲ႕ဆႏၵအမွန္ပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ၿမိဳ႕အတိုင္းအတာနဲ႕ စာေပဘက္မွာကေတာ့ ဖိုးတြယ္စိတ္ခ်မိပါတယ္။
၀မ္းစာရွိသူေတြပဲကိုး။ ျမဆင့္ခ်ယ္တို႕၊
ေမာင္ကံခ်ိဳတို႕ေလာက္မလုပ္ႏိုင္ဦးေတာ့ သူ႕အိုးသူ႕ဆန္ ဟန္ေနတာပါပဲ။
တစ္ခုေတာ့ ဖိုးတြယ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးငယ္လတ္ေတြကို ဆရာျပန္လုပ္တာ
မဟုတ္ပါဘူး။ ဖိုးတြယ္တို႕ဆယ္တန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာႀကီး
သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ မွာေတာ္ပံု၀တၳဳထဲက လူႀကီးနဲ႕လူငယ္ေတြကို
ဆံုးမခဲ့ပံုကို သတိရမိပါတယ္။ "အႏုပ္စုတ္ ကုပ္စုတ္ ကာလဥာဏ္နဲ႕၊
မာနသံဟိတ္အျပည့္ျဖင့္ တိတၳိလိုေကာင္ေလးေတြကို အေရးမလုပ္ဘူး" ဆိုတဲ့
အသက္ႀကီး၀ါႀကီးေတြရဲ႕ လူငယ္ေတြကို ႏွိမ့္ခ်ပံု၊ ေနာက္ၿပီး "
ေခတ္အလိုက္သတိမထားဘဲ မသိသားဆိုး၀ါးတဲ့ ႏြားႀကီးေတြ" လို႕ လူငယ္ေတြကို
လူႀကီးေတြက မေလးမစားျပဳမႈပံုေတြ ဖိုးတြယ္အသံၾကားေနရပါတယ္။
လူငယ္ကဗ်ာဆရာေလးတစ္ေယာက္က ရင္ဖြင့္လာပါတယ္။ လြန္ေလၿပီးေသာ
ေနာင္ေတာ္ေတြရွိတုန္းကဆို ဒီလိုအသံမ်ိဳးမၾကားရဘူး။ ဖိုးတြယ္အေနနဲ႕
ဘာမွမေျပာရဲပါဘူး။ " ယေန႕လူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူႀကီး" ဆိုသလို လူငယ္ေတြရဲ႕ရင္ထဲ
နာက်ည္းမႈေတြရိုက္မထည့္မၾကဖို႕၊ " ႏြားပ်ိဳသန္လွ ႏြားအိုေပါင္က်ိဳး"
ဆိုသလို လူငယ္ေတြသိၿပီးသမွ်ဟာ လူႀကီးေတြျဖတ္သန္းၿပီးသားမို႕
ႏြားေရွ႕ထြန္က်ဴးသေဘာမ်ိဳးေတြမလုပ္မိဖို႕ လိုပါတယ္။
သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းကလည္း ႏြားႏွစ္ေကာင္ ညီညာရုန္းၾကမွ၊
တစ္ျပည္လံုးေနာက္ကခ်တ္တာ ၊ ေပ်ာက္ပလြတ္ကြာ၊ ေအာက္က်တဲ့၀ဋ္ၾကမၼာကို၊
လြတ္စရာခဲၾကမွေလး လို႕ဆံုးမသလိုပဲ လူႀကီးလူငယ္ႏွစ္ဖက္ႏြယ္မွ
ရည္ရြယ္ရင္းေတြေပါက္ေျမာက္ႏိုင္မွာပါ။ သူတတ္၊ ငါသိ အျငင္းမပြားဘဲ
တက္ကိုၿပိဳင္တူေလွာ္ခတ္ႏိုင္ပါေစလို႕ ဖိုးတြယ္ဆႏၵျပဳခ်င္ပါတယ္။
။


တြယ္တြယ္ထြဏ္း(ကေလးၿမိဳ႕)
ေ၀ဖန္ခ်င္သူမ်ားရွိရင္ trphee.91@gmail.com ကိုဆက္သြယ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

ညည္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ

ညည္းကေလးေရ...
ညည္းမရွိေတာ့တဲ့ ငါ့ေရကန္ဟာ ၾကာပြင့္ေတြဆိတ္သုဥ္းလို႕ အၿပံဳးေတြမဲ့ခဲ့ပါၿပီ
ညည္းခပ္ယူခဲ့တဲ့ ငါ့ေသြးသားေတြဟာလည္း ေလာင္စာဘ၀နဲ႕ ျပာက် အခိုးအေငြ႕ဘ၀
ေရာက္ခဲ့ရတယ္ ကဗ်ာစာအုပ္နဲ႕ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းထိုးေပးရင္း ဘယ္ဟာယူမလဲေမးေတာ့
ေဘာပင္ကိုပဲ ငါေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ ငါ့ဘ၀ေခါက္ခ်ိဳးခံရမွာ၊ ဆုတ္ၿဖဲခံရမွာကို ေၾကာက္လို႕ပါ
ေနာက္ၿပီး မင္မလိုက္မွာကိုလည္း စိုးလို႕ေပါ့ ညည္းေၾကာင္ေတာင္ကန္းခဲ့တုန္းက
ငါ့ဆံပင္ဟာ ညည္းေပ်ာ္ပိုက္တဲ့ သစ္တစ္ေတာလိုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ညည္းကြန္ပ်ဴတာတတ္မွ
ငါ ဗိုင္းရပ္(စ္)ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ညည္းလိမၼာသြားၿပီေပါ့ ညည္းတားျမစ္ခဲ့တဲ့ ပဋိဇီ၀ေဆးေတြလည္း
ခု ငါ့ေသြးေၾကာထဲ စီးေမ်ာ ငါ့အသံေတြ ေဖာသြပ္ခဲ့တယ္ ညည္းအိပ္မက္ကို
ငါ ဦးထုပ္ေဆာင္းေပးတဲ့ေန႕တုန္းက ညည္းႏွလံုးသားမွာ ညည္းနဲ႕ငါ အရွက္ကင္းမဲ့လိုက္ပံုေတြက
ညည္းမရွိေတာ့တဲ့ ငါ့ေရကန္ဟာေလာင္စာဘ၀နဲ႕ ျပာက် ကဗ်ာစာအုပ္နဲ႕ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းထိုးေပးရင္း
ငါ့ဘ၀ေခါက္ခ်ိဳးခံရမွာ၊ ေနာက္ၿပီးညည္းေၾကာင္ေတာင္ကန္းခဲ့တုန္းကသစ္တစ္ေတာလိုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္
ညည္းလိမၼာသြားၿပီေပါ့ ခု ငါ့ေသြးေၾကာထဲငါ့အသံေတြ ငါ ဦးထုပ္ေဆာင္းေပးတဲ့ေန႕တုန္းက
ညည္းနဲ႕ငါ ၾကာပြင့္ေတြဆိတ္သုဥ္းလို႕ ညည္းခပ္ယူခဲ့တဲ့အခိုးအေငြ႕ဘ၀ေရာက္ခဲ့ရတယ္
ေဘာပင္ကိုပဲ ငါေရြးခ်ယ္ခဲ့တာဆုတ္ၿဖဲခံရမွာကို ေၾကာက္လို႕ပါ
ငါ့ဆံပင္ဟာ ညည္းေပ်ာ္ပိုက္ ညည္းကြန္ပ်ဴတာတတ္မွပဋိဇီ၀ေဆးေတြလည္း
ေဖာသြပ္ခဲ့တယ္ညည္းႏွလံုးသားမွာ အၿပံဳးေတြမဲ့ခဲ့ပါၿပီ ငါ့ေသြးသားေတြဟာလည္း
ဘယ္ဟာယူမလဲေမးေတာ့မင္မလိုက္မွာကိုလည္း စိုးလို႕ ငါ ဗိုင္းရပ္(စ္)ျဖစ္ခဲ့ရတယ္
ညည္းတားျမစ္ခဲ့တဲ့ စီးေမ်ာညည္းအိပ္မက္ကို အရွက္ကင္းမဲ့လိုက္ပံုေတြက။ ။

လမင္းအို
10/12/08

လမင္းအို

Type your summary here. Type the rest of your post here.

စမ္းေရႏွင့္တူေသာ သူမ

ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာေတာ့
သူမ ရွက္မသြားပါ
အေျခခံမက်တက် စကားလံုးမ်ား
ပစ္သြင္းရင္း
ရင္ဖိုရမႈေလာက္
၀ါက်မ်ားက မလွပပါ
သူမႏွင့္ႀကံဳေသာေနရာသည္
အဂၤါၿဂိဳလ္ေလာက္ မတည္ၿမဲပါ
ထိုအၿပံဳးမ်ားသည္
သူမ၏ ေပၚလစီပင္ ျဖစ္ပါသည္
သူမ
လုိလိုခ်င္ခ်င္ အေျဖေပးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္
စကားလံုးမ်ား ညံ့သြားပါသည္။ ။

လမင္းအို
22/8/2008

အရြက္စိမ္းစိမ္းနဲ႕ ေျမြ

ရနံ႕ေတြ ေ၀၀ါးလာတဲ့အခါ
ေလျပည္ေတာက္ေတာက္က အေမာက္ေထာင္ျပ
ေလာကပါလ နတ္မင္းႀကီးတစ္ပါးပါးဆီမွာ
သိကၡာေတြ ေပါင္ထား
ငါဟာ တြားသြားသတၱ၀ါတစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္
လူတိုင္း မသကၤာတဲ့
ငါ့ ညေနရင့္ရင့္ေတြမွာ
ယစ္မူးသံစဥ္ေတြအတြက္
လက္တစ္ဖက္ကို ေလေလ်ာ့ထားတယ္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မရမ္းကားပါ
မသရဖီ သိေအာင္ေျပာရရင္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မရမ္းကားပါ
ကိုယ့္ေျခရာကိုယ့္ေျခေထာက္မွာ တပ္ဖို႕
ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္သင္ရပါဦးမယ္
ခပ္အ အ ေနတစ္ေကာင္ရဲ႕
ညည္းသံတစ္ခ်ိဳ႕ကို
ကၽြန္ေတာ့္ေသြးေၾကာထဲ
အစားထိုးထားတယ္ မသရဖီ။ ။
လမင္းအို

ဂ်င္ေပၚကထံုး

က်ဳပ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲက ဦးစံလွတစ္ေယာက္ဟာ ေဗဒင္ဆို လႊတ္ယံုသူေပါ့။ သူ႕မွာ တစ္လတစ္လ ဂ်ာနယ္၊ မဂဇင္းေတြ ၀ယ္လုိက္ရတာ မနည္းဘူး။ ဖတ္လားဆိုေတာ့ ဖတ္တယ္။ ေဗဒင္က႑ကိုေလ။ က်န္တာေတြ လံုး၀မဖတ္ဘူး။ ဆရာ စံဇာဏီဘိုတို႕၊ ဆရာမ ေစာယုႏြယ္တို႕ဆိုိတာ သူအၿမဲဖတ္ေနတဲ့ေဗဒင္ဆရာေတြေပါ့။ ဒီလေတာ့ ဆရာေဟာတာ မွန္တယ္။ ဒီလေတာ့ ဆရာမက ပိုမွန္တယ္ဆိုၿပီး သူ႕အိမ္သားေတြကို ေျပာေနက်။ ေဗဒင္က ေခြးသံုးေကာင္ အစာေကၽြးပါဆိုရင္ ေကၽြးၿပီးသား၊ ေဗဒင္က ထီေပါက္ကိန္းရွိတယ္ဆိုရင္လည္း ထိုးၿပီးသား။ အဲေလာက္ထိကို ၀ါသနာႀကီးတဲ့သူ။ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ သူမေမးဖူးတဲ့ ေဗဒင္ဆရာဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားက ေဗဒင္ဆရာထိ သြားေမးဖူးတယ္။ အဲ... တစ္ေယာက္ေတာ့ က်န္ေနေသးတယ္။ အဲဒါက ပင္လံုလမ္းမေတာ္ထဲမွာ ဆိုင္းဘုတ္ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္နဲ႕ ေဟာေနတဲ့ သမုတိသစၥာဆိုတဲ့ ေဗဒင္ဆရာ။ စာေရးဆရာ ဦးမ်ိဳးသိန္းေပါ့။ ဦးစံလွက ဒီတစ္ေယာက္က် စိတ္ေဖာက္လာတယ္။ ဦးမ်ိဳးသိန္းကို သူမယံုဘူး။ ဘာေၾကာင့္ဆို သူနဲ႕ ဦးမ်ိဳးသိန္းနဲ႕က ေက်ာင္းေနဖက္ေတြ၊ အတန္းထဲမွာ ေဗရႊင္ ေဗရႊင္ဆိုၿပီး လိုက္ေဟာေနက်။ ဦးမ်ိဳးသိန္းအေၾကာင္းသိေတာ့ သိပ္မယံုခ်င္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မေမးရရင္လည္း မေနႏိုင္ဆိုေတာ့ မယံုေပမယ့္လည္း သြားေမးမိေတာ့တယ္။ ဦးမ်ိဳးသိန္းက သူ႕ကို တစ္ခြန္းပဲ ေဟာေပးလိုက္တယ္။
" တစ္ပတ္အတြင္း နာမည္ပ်က္ကိန္းရွိတယ္။ မျဖစ္ေစခ်င္ ဘုရားကိုးဆူျပည့္ေအာင္ပုတီးစိပ္ " တဲ့။
ဦးစံလွ နည္းနည္းေတာ့ ၿဖံဳသြားတယ္။ ဒီေကာင္တကယ္ေျပာေနတာလားဆိုၿပီး ဦးမ်ိဳးသိန္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။ အိုကြာ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ဟာငါ သတိထားေနရင္ ရတာပဲ၊ ဒီေကာင္ ငါ့ ေအာ့ပ္စက္မွာလည္း သူ႕နာမည္ တံဆိပ္တံုးလုပ္သြားတာ အေၾကြးလည္း မေပးေသးဘူး။ မွတ္သားေလာက္ေအာင္ ပညာေပးရမယ္။ ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႕ဘူးဆိုၿပီး ဦးမ်ိဳးသိန္းကို နာမည္ျပန္ဖ်က္ဖို႕ ႀကံေတာ့တယ္။ ဘုရားသြား ပုတီးစိပ္လည္း မလုပ္ဘူး။
ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း သူ႕ကိုယ္သူ ဂရုစိုက္ေနတယ္။ ဆိုင္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဆက္ဆံတယ္။ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ ေစ်းေတြဘာေတြေတာင္ေလ်ာ့ေပးေနေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဦးစံလွမ်က္ႏွာႀကီးက ၿပံဳးလာတယ္။
" ဒီေကာင္ သြားၿပီ။ ဒီေန႕ ခုနစ္ရက္ပဲ၊ ဘယ္မွာ ငါ့နာမည္ ပ်က္ေသးလို႕လဲ၊ ဟာဟ..အလကားေဗဒင္ဆရာ၊ မနက္ျဖန္မွ သူ႕ဆိုင္သြားၿပီး အရွက္ခြဲပစ္လိုက္မယ္ "
ဦးစံလွ က်ိတ္ေပ်ာ္ေနေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ အိမ္ကအထြက္မွာ ၿခံေရွ႕က သူ႕ရဲ႕ " စံလွ ေရာင္စံုေအာ့ပ္စက္ " ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္လွလွႀကီးက ေပါက္ၿပဲေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ စံလွဆိုတဲ့ေနရာ တိတိက်က်ႀကီးကို ပ်က္စီးေနတယ္။ မ်က္ႏွာႀကီးလည္း ခ်က္ခ်င္းအိုက်သြားတယ္။ ေနာက္...တဟီးဟီးနဲ႕ ငိုခ်လိုက္ေတာ့တယ္။
" အဟီးဟီးဟီး... စံလွနာမည္ပ်က္ၿပီ၊ စံလွနာမည္ပ်က္ၿပီ။ ေခြးေကာင္ မ်ိဳးသိန္း ေတာ္လွခ်ည္လားကြာ...ဟီး "
ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ထက္ တစ္ကြက္ပိုလည္တဲ့ ေဗဒင္ဆရာ သမုတိသစၥာက စာေရးဆရာပီပီ သူ႕ရဲ႕ " စံလွ " ဆိုင္းဘုတ္ကို ညတုန္းက တိတ္တိတ္ဖ်က္ဆီးခဲ့မွန္းသာ သိလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဦးစံလွတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမယ္ မသိရေတာ့ပါ။ ။

လမင္းအို
မႏုစာရီ၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၀